Pobieżnie i w olbrzymim uproszczeniu tło i przebieg przewrotu majowego:
kraj pogrążał się w kryzysie gospodarczym i politycznym. Elity polityczne były postrzegane jako skorumpowane. Po wojnie 1920 Piłsudski stał na uboczu wydarzeń i w dużej części społeczeństwa cieszył się pozytywną opinią. Sytuacja międzynarodowa również zmierzała w bardzo groźnym kierunku. Idea zamachu zaczęła narastać od jesieni 1925. Warto dodać jak oficerowie sprzyjający Piłsudskiemu badali nastroje społeczne: wchodzili do popularnych kawiarni i intonowali Pierwszą Brygadę. Bezpośrednim powodem zamachu było zarekwirowanie przez nowo powołanego premiera Witosa nakładu Kuriera Warszawskiego z wywiadem z Marszałkiem. Walki rozpoczęły się wieczorem 12 maja. Wojsko Piłsudskiego przełamało obronę Mostu Kierbedzia, następnie walki toczyły się w Śródmieściu o poszczególne gmachy. Kwaterą rządu był Belweder. Jedzonko dla siebie i oddziałów sprowadzano z trzech mokotowskich restauracji: Sielanki, Marcelina i Promenady. 14 maja zamachowcy zajęli lotnisko mokotowskie i ok. 17.30 Belweder. Rząd zdążył się ewakuować przez Łazienki do Wisły, następnie brzegiem Wilanówki do Wilanowa. Trasa wskazuje, że chcieli ominąć Fort Dąbrowskiego. W Wilanowie rząd podjął decyzję o zaprzestaniu oporu. Na Mokotowie z wyjątkiem lotniska panował zasadniczo spokój. Walki dotarły do Placu Unii Lubelskiej, kamienice zostały ostrzelane. Na Czerniakowie na skutek nieporozumienia doszło do walki dwóch oddziałów rządowych. Zginęło 215 żołnierzy i 164 osoby cywilne z czego bardzo dużo jako ciekawscy. Na liście zabitych m. in.: Eugeniusz Dostal, lat 12, Czerniakowska 7; Zygmunt Stemplewski, lat 15, Sandomierska 21; Stefan Zagalski, lat 20, Belgijska 16; Stefan Milewski, lat 20, szwajcar, Madalińskiego 22; Najmłodszą ofiarą był Stanisław Zapust, 10 miesięcy.

Kurier Warszawski, 16 maja 1926