Miejsce to przez dzieciarnię z Grottgera nazywane było jeszcze wiele lat po wojnie "jeziorkiem" albo "fabryczką", bo starsi wspominali o funkcjonującym tam kiedyś zakładzie, a przed uporządkowaniem terenu do postaci widocznej na dolnym zdjęciu w pobliżu wody wyglądały spod trawy resztki posadzek i fundamentów dawnych urządzeń. Do oczka wodnego od strony ul. Spacerowej prowadził zasypany ceglany kanał. Zapewne była to cegielnia eksploatująca też pobliską gliniankę przy Dworkowej. Małe jeziorko również wyglądało na gliniankę i chodziły słuchy o jego nadzwyczajnej głębokości. Podawano nawet fantastyczną wielkość 16 m. Nieżyjący już kolega Leszek Mizerski z Grottgera 1 postanowił to sprawdzić. Próba wyglądała dokładnie jak na pierwszym zdjęciu. Gdy się wynurzył, otworzył dłoń, żeby pokazać próbkę gruntu, ale nic w niej nie miał. Mówił, że wypłukało się po drodze. A poza tym można tam było złapać karaski. Ale nie było ich dużo. W ostatnich latach "fabryczka" bardzo się spłyciła, zanoszona piachem przez wody opadowe.

To już tylko nieistotny dzisiaj szczegół, ale kiedy pomyślałem raz jeszcze o "fabryczce", to przypomniałem sobie że starsi określali ją jako fabryczkę papieru. Tak też jest nazwana we wspomnieniach pani Marii Walawskiej nagranych dla Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego. O zakładzie produkcji opakowań papierowych w rejonie Belwederskiej wspomina też inne źródło. Ale i cegielnia musiała tam wcześniej działać, bo i skąd by się wzięło takie głębokie wyrobisko.